Een mooie bespreking in De Standaard vandaag over Het eerste verlangen. Filip Huysegems las de roman zoals ik hoopte dat hij zou worden gelezen.

Een fijne, lovende recensie op de lage landen door Bert van Raemdonck.

‘Johannes Westendorp toont zich als een auteur met een heel eigen wereldbeeld en een verrassend kleurenpalet om dat beeld vorm te geven.’

Op Neerlandistiek heeft Anna Husson een recensie geplaats (al op 20 september) over ‘Het eerste verlangen’. Wat mij betreft een voorbeeld van hoe een – voor de lezer – zinvolle recensie eruitziet: korte beschrijving van het verhaal, de stijl, de centrale idee, de context en de leeservaring.

Extra Extra, een ‘multidisciplinary platform exploring eroticism and culture‘ vroeg mij eind vorig jaar een kort verhaal te schrijven. Gisteren ontving ik, vlak voor de verschijning van het nieuwe nummer, bericht dat het verhaal toch niet geplaatst kon worden. Het werk was goed, de stijl werd gewaardeerd maar omdat het verhaal over twee kinderen gaat zou het verkeerd geinterpreteerd kunnen worden. Om überhaupt tot een interpretatie te komen moet de tekst wel ergens te lezen zijn. Wie die moeite wil nemen kan hier terecht.

In de Knack van deze week staat een prachtige bespreking door Marnix Verplancke.

Trouw vindt Het eerste verlangen ‘intrigerend maar rommelig.’ Gerwin van der Werf lijkt te denken dat de roman de afgelopen paar maanden in elkaar is gezet. Bij deze de correcte data: het boek werd geschreven tussen 16 juni 2019 en 17 december 2020.

Op ILFU is een interview gepubliceerd naar aanleiding van het verschijnen van Het eerste verlangen.

De VPRO Gids noemt Het eerste verlangen ‘een enigszins ongrijpbare, maar toch fascinerende roman.’ Het radio interview bij Nooit meer slapen waarnaar wordt verwezen ging op het laatste moment niet door.